جنون بینوایان هر کجا بخت‌آزما گردد

جنون بینوایان هر کجا بخت‌آزما گردد

به سر موی پریشان سایهٔ بال هما گردد

دمی بر دل اگر پیچی‌کدورتها صفا گردد

نبالد شورش از موجی که گوهر آشنا گردد

درشتی را نه آسان‌ست با نرمی بدل‌کردن

دل کوه آب می‌گردد که سنگی مومیا گردد

به هرجا عقدهٔ دل وا نگردد، سودن دستی

غبار دانه نتوان یافت گر این آسیا گردد

هوا بر برگ گل تمکین شبنم می‌کند حاصل

نگاه شوخ ما هم کاش بر رویت حیا گردد

رم دیوانهٔ ما دستگاه حیرتی دارد

که هرجا گردبادی رنگ ریزد نقش پا گردد

مکن گردن‌فرازی تا نسازد دهر پامالت

که نی آخر به جرم سرکشی‌ها بوریا گردد

رسایی نیست انداز پر تیر هوایی را

کسی تاکی ز غفلت درپی بال هما گردد

ز خاکم سجده هم کم نیست ای باد صبا رحمی

مبادا اوج جرأت‌گیرد و دست دعا گردد

تکلف برنمی‌دارد دماغ جام منصورم

سر عشاق هرجا گردد ازگردن جدا گردد

به خاموشی رساند معنی نازک سخنگو را

چو مو، از کاسهٔ چینی ببالد، بیصدا گردد

چو اشک از بسکه صاف‌افتاده مطلب بسمل ما را

محال است اینکه خون ما به رنگی آشنا گردد

طرب وحشی است ای غافل مده بیهوده آوازش

نگردیده است زین رنگ آنقدر از ما که واگردد

کدورت می‌کشد طبع روانت بیدل از عزلت

به یکجا آب چون گردید ساکن بی‌صفا گردد