صورت وهم به هستی متهم داریم ما

صورت وهم به هستی متهم داریم ما

چون حباب آیینه بر طاق عدم داریم ما

محمل ما چون جرس، دوش تپشهای دل است

شوق پندارد درین وادی قدم داریم ما

آنقدر فرصت‌کمین قطع الفت‌ها نه‌ایم

عمر صبحیم از نفس تیغ دو دم داریم ما

می‌توان از پیکر ما یک جهان محراب‌ریخت

همچو ابرو هرسر مو وقف خم داریم ما

دل متاعی نیست‌کز دستش توان انداختن

گرهمه خون نقش بندد مغتنم داریم ما

شوخ چشمی رنج استسقاء ارباب حیاست

هر قدر نظاره می‌بالد ورم داریم ما

گر به خود سازد کسی سیر وسفر درکار نیست

اینکه هر سو می‌رویم از خویش رم داریم ما

رنگ‌ها دارد بهار عالم بیرنگ عشق

حسن اگر خواهد دویی آیینه هم داریم ما

حیرت ما حسن را افسون مشق جلوه‌هاست

همچو آیینه بیاضی خوش قلم داریم ما

گر نباشد اشک، خجلت هم تلافی می‌کند

بهر عذر چشم تریک جبهه نم داریم ما

دیدهٔ حیران سراغ هر چه خواهی می‌دهد

خلقی از خود رفته و نقش قدم داریم ما

چند باید بود زحمت‌پرور ناز امید

بیدل از سامان نومیدی چه‌کم داریم ما