حسن

1

بیا ای‌گرد راهت خرمن حسن / به چشم ما بیفشان دامن حسن

2

ز غنچهٔ او دمید بیدل بهارِ خطِّ نظرفریبی / به معجزِ حسن گشت آخر رگِ زمرّد ز لعل پیدا

3

نیاز سرکشان حسن آشوبی دگر دارد / کمین‌گاه تغافل شد اگر ابرو خمید اینجا

4

عیوب آید برون تا گل‌ کند حسن‌ کمال اینجا / کلف بی‌پرده‌ گردد تا مَهِ تابان شود پیدا

5

عصمت حسن یوسفی زد چاک / پردهٔ طاقت زلیخا را

6

در این‌ محفل‌ پریشان‌جلوه است آن‌ حسنِ یکتایی / شکستی‌ کو که پردازی دهد آیینهٔ ما را؟

7

بهار تازه‌رویی حسن فردوسی دگر دارد / گشاد جبهه رشک ربع مسکون‌ کرد صحرا را

8

نگه‌ چو جوهر آیینه سوخت ریشه‌ به‌ مژگان / ز شرم حسن‌ که دادند آب‌ گلشن ما را

9

هر جلوه باز شیفتهٔ رنگ دیگر است / آن حسن برق نیست‌ که سوزد نقاب را

10

تا کند حُسن ادا طوطیِ این انجمنت / با حدیث لبش از طُرّه شکربار برآ

11

جلوه‌گاه حسن معنی خلوت لفظ است و بس / طالب لیلی نشیند غافل ازمحمل چرا

12

تسلیم همان آینهٔ حسن کمال است / چون ماه نو ایجادکن از تیغ سپر را

13

حسن تا سر داد ابرو را به قتل عاشقان / قبضه شدانگشت حیرت در دهان شمشیر را

14

ز شبنم هم به باغ حسن چشم شوخ می‌خندد / عرق‌گر شرم دارد به‌که نفروشد گلابش را

15

زندگر شمع با حسن تو لاف‌گرم بازاری / به آهی می‌توانم قفل بر درزد دکانش را

16

گر همه بر خاک پیچید عشق حسن آرد برون / کوشش فرهاد آخر کرد شیرین سنگ را

17

تفاوت در نقاب و حسن جز نامی نمی‌باشد / خوشا آیینهٔ صافی‌که لیلی دید محمل را

18

تصویر حسن و قبح جهان تاکشیده‌اند / بر رنگ دیده‌اند مقدم زگال را

19

شوق می‌بالد به قدر رم نگاهیهای حسن / ورنه دام دلبری‌کو آهوان رام را

20

حسن مطلق داشتم خودبینی‌ام آیینه‌کرد / اینقدرها هم اثر می‌بوده است اوهام را

21

غافلم بیدل ز گرد ترکتازی‌های حُسن / می‌دمد خط تا کند فکر شبیخون مرا

22

مروت‌کیشی الفت‌، وفامشتاق بود اما  / غرور حسن رنگ ما تصور کرد پیمان را

23

خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد / مهتاب بود پنبهٔ ناسور کتان را

24

به‌قدر کوشش عشق ست نعلِ حُسن در آتش / صدای تیشهٔ فرهاد مهمیز است‌ گلگون را

25

به هر مژگان‌زدن سامان صد میخانه مستی کن / که خط جوشید و در ساغر گرفت آن حسن میگون را

26

کجا به‌کشتن ما حسن می‌کندتقصیر / که زیر تیغ نشانده‌ست نرگس او را

27

حسن شرم آیینه داند روی تابان ترا / چشم‌عصمت سرمه‌خواندگرد دامان تو را

28

نسخهٔ حسن آنقدر روشن‌سواد افتاده است / کز تغافل می‌توان خواندن خطِ نارسته را

29

به‌کج ادایی حسن تغافلت نازم / که یاد اوگلهٔ ناز می‌کندگله را

30

حسن هرجا دست بیداد تجلی واکند / نیست جز حیرت‌کسی‌، فریادرس آیینه را