بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت کرد بسمل را

بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت کرد بسمل را

کف خونی که برگ گل کند دامان قاتل را

زتأثیر شکستن غنچه آغوش چمن دارد

تو هم مگذار دامان شکست شیشهٔ دل را

نم راحت ازین دریا مجو کز درد بی‌آبی

لب افسوس تبخال حباب آورد ساحل را

درین وادی حضور عافیت واماندگی دارد

مده از کف به صد دست‌تصرف پای در گل را

تفاوت در نقاب و حسن جز نامی نمی‌باشد

خوشا آیینهٔ صافی که لیلی دید محمل را

چه‌احسان داشت‌یارب جوهر شمشیر بید

که در هر قطرة‌ خون‌ سجده شکری‌ست‌ بسرال را

نفس در قطع راه عمر عذر لنگ می‌

نصیحت پیشرو باشد به وقت‌کارکاهل را

چو ماه نو مکن گردن کشی گر نیستی ن

که اینجا جز سپرداری، کمالی نیست کامل را

عروج چرخ را عنوان عزت خواندهٔ لیکن

چنین بر باد نتوان داد الا فرد باطل را

دل آسوده از جوش هوس‌ها ناله‌فرسا شد

خیال هرزه تازی جاده گردانید منزل را

سراغ سایه از خورشید نتوان یافتن بیدل

من و آیینهٔ نازی که می‌سوزد مقابل را