افسون / پری

1

خیالت در غبار دل صفاپردازیی دارد / پری در طبع سنگ افسون میناسازیی دارد

2

شوری‌ست در این بزم‌ کز افسون شکستن / چندان که پری بال کشد شیشه دواند

3

عالمی را حرف و صوت بی‌اثر دیوانه‌کرد / طرف افسون داشت بی اسم مسمای پری

4

هنوزآن پری ازسنگ فرق شیشه نداشت / که دل شررکده ی چشمک نهانی بود

5

ما و رُعونت‌، افسانهٔ کیست / نازِ پری بست گردن به مینا

6

زمینگیرم به افسون دل بی‌مدعا بیدل / در آن وادی که منزل نیز می‌افتد به راه آنجا

7

شیشه ناداده ز کف مستی آزادی چند / دامن نازِ پری در ته سنگ است اینجا

8

از حرف و صوت بی‌اثر شد جهل لنگردارتر / بر کوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا

9

خیالات پری بی‌شیشه، نقش طاق نسیان‌ کن / محال است‌، اینکه‌ هرجا جسم‌ گم شد، جان شود پیدا

10

فلک ز صفری که می‌گشاید بر اعتبارات می‌فزاید / خلای یک شیشه می‌نماید پری ز چندین پیاله پیدا

11

ز جوش صافی دل‌، جسم، جان تواند شد / به سعی، شیشهٔ پری کرده‌اند، خارا را

12

نمی‌سازد متاع هوش با یوسف خریداران / مدم افسون خودداری نگاه جلوه سودا را

13

نگاه وحشی لیلی چه افسون کرد صحرا را / که‌ نقش پای آهو چشم مجنون کرد صحرا را

14

نفس هر دم‌زدن صد صبح محشر فتنه می‌خندد / هوای باغ موهومی چه افسون می‌کند ما را

15

به افسون مدارا از کج‌اندیشان مشو ایمن / تواضع در کمین تیر می‌دارد کمان‌ها را

16

بیدل تمیزت این‌قدر افسون کلفت است / از خویش آنقدر که ببالد نظر برآ

17

به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی / به پستی متهم هرگز نمی‌داند زمین خود را

18

بیدل افسون جنون شد صیقل آیینه‌ام / آب داد آخر به رنگ اشک عریانی مرا

19

به تسخیر جهان بی‌حس از تدبیر فارغ شو / نفس‌فرسا کنی تا کی به مار مرده افسون را

20

تا نگردد فاش سرّ مستی‌ات مگشای چشم / چون پری‌کاین شیشه ظاهرمی‌کند رازتورا

21

فهم یکتایی‌ست فرق اعتبارات دویی / عمرهاشد خوانده‌ام برخویش افسون تورا

22

بود به جرم درستی شکست‌کار حباب / پری‌ست آنکه تهی می‌کند سبوی تورا

23

زفرق تا قدم افسون حیرتی بیدل / کسی چه شرح دهد معنی نکوی تورا

24

بازگشتی نبودْ پایِ طلب را بیدل / سیلِ ما نشنود افسونِ پشیمانی را

25

تا معنی اسرار پری فاش توان خواند / مکتوب به کهسار برید از حلب ما

26

آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما / ای فراموشی! تو شاید داده باشی‌ یاد ما

27

نگردد هیچ‌کافر محوِ افسونِ غلط‌بینی / غبارِ خویش شد در جلوه‌گاهت چشم‌بند ما

28

چو رنگ عهدهٔ ناموس وحشتیم به گردن / ز خویش هرکه برآید پری برآورد از ما

29

نفس از ترانهٔ ساز دل چه فشاند بر سر انجمن / که صدای قلقل شیشه شد پری جنون‌زده هوش ما

30

به‌فسون هستی بیخبر، زشکست شیشهٔ دل حذر / شب خون به‌خواب پری مبر ز فسانه‌های ترنگ ما