به تماشای این چمن در مژگان فراز کن

به تماشای این چمن در مژگان فراز کن

ز خمستان عافیت قدحی گیر و ناز کن

مشکن جام آبرو به تپش‌های آرزو

عرق احتیاج را می مینای راز کن

مپسند آنقدر ستم که به خست شوی علم

گره دست و دل ز هم مژه بگشا و باز کن

به چه افسانه مایلی که ز تحقیق غافلی

تو تماشا مقابلی ز خیال احتراز کن

نه ظهوری‌ست نی خفا نه بقایی‌ست نی فنا

به تخیل حقیقتی که نداری مجاز کن

چو غبار شکسته در سر راهت نشسته‌ام

قدمی بر زمین‌گذار و مرا سرفراز کن

به ادای تکلمی، به فسون تبسمی

شکری را قوام ده، نمکی راگدازکن

عطش حرص یک قلم ز جهان برده رنگ نم

همه خاکست آب هم به تیمم نماز کن

نکند رشته کوتهی، اگر از عقده وارهی

سرت از آرزو تهی، چه شود پا دراز کن

ز فسردن چو بگذری سوی آیینهٔ پری

دل سنگین گداز و کارگه شیشه ساز کن

بنشین بیدل از حیا پس زانوی خامشی

نفسی چند حرص را ز طلب بی‌نیاز کن