گلدستهٔ نزاکت حسنت که بسته است

گلدستهٔ نزاکت حسنت که بسته است

کز بار جلوه رنگ بهارت شکسته است

از ضعف انتظار تو در دیدهٔ ترم

سررشته نگاه چو مژگان گسسته است

هرگز نچیده‌ایم جز آشفتگی گلی

سنبل به باغ طالع ما دسته دسته است

بی جلوهٔ تو ای چمن‌آرای انتظار

جوهر به چشم آینه مژگان شکسته است

از قطره تا محیط تسلی سراغ نیست

آسودگی زکشورما بار بسته است

از سنگ برنیامده زندانی هواست

یارب شرار من به چه امید جسته است

رنگم چه آرزو شکند کز شکست دل

در گوش این شکسته صدایی نشسته است

بر ناخن هلال فلک پر حنا مبند

رنگی نیش به خون جگر‌های خسته است

بگذر ز دام وهم که گلدستهٔ مراد

با رشته‌های طول امل کس نبسته است

عیش از جهان مخواه که چون نالهٔ سپند

این مرغ درکمین رمیدن نشسته است

بیدل خموش باش که تا لب گشوده‌ای

فرصت به کسوت نفس از دام جسته است