شکسته

1

دل در قدم آبله پایان‌که شکسته‌ست / این‌شیشه به‌هرکوه‌و بیابان‌که شکسته‌ست

2

این حرصها که دامن صد فن شکسته‌اند / عرض کلاه داده و گردن شکسته‌اند

3

چو موج، بیداد هیچ سنگی، نبست بر شیشه‌ام ترنگی / شکسته دارد دلم به رنگی، که رنگ من کرد ناله پیدا

4

زبان درد دل آسان نمی‌توان فهمید / شکسته‌اند به صد رنگ، شیشهٔ ما را

5

سلامت آینهٔ اعتبار امکان نیست / شکسته‌اند به صد موج رنگ دریا را

6

مکن سراغ غبارِ ز پا نشستهٔ ما را / رسیده‌ گیر به عنقا پرِ شکستهٔ ما را

7

هجوم ناله نشسته است در غبار ضعیفی / برآورند ز بالین پر شکستهٔ ما را

8

بیدل شکسته‌رنگی خاصان مقرر است / باشد شکستگی ورق انتخاب را

9

تا زندگی‌ست عمر اقامت نصیب نیست / وحشت شکسته دامن صبح دمیده را

10

کله چه فتنه شکسته‌ای‌ که ز حرف تیغ تبسمت / به سحر رسانده دماغ‌ گل‌ لب زخم خنده‌فروش ما

11

به دل شکسته ازین چمن زده‌ایم بال‌گذشتنی / که شتاب اگرهمه خون شود نرسد به‌گرد درنگ ما

12

گاهی دو همعنان سحر می‌توان گذشت / رنگ شکسته می‌کشد امشب زمام ما

13

رنگ شکسته آینهٔ بی‌خودی بس است / یارب زبان ما نشود ترجمان ما

14

دامان نازت از چه تغافل شکسته‌اند / کز ما پر است آینهٔ بی‌صفای ما

15

کلک مصوراز چه ننگ‌،‌کرد نظربه‌سوی ما / رنگ شکسته غیرشرم خنده نزدبه روی ما

16

قدح شکسته به زندان هوش چند نشینی / گلوی شیشه دودوری بگیرتنگ برون آ

17

چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را / که ابر بیضه شکسته‌ست زیر پر به هوا

18

پیداست به میدان ثنایت چه شتابد‌ / دامن ز شق خامه شکسته‌ست بیان‌ها

19

از فضل و رحمت تو لب رشک می‌گزد / بر ناخن شکسته کلید خزینه‌ها

20

چوز خاک لاله‌برون زند، قدح‌شکسته به‌خون زند / هوسی اگربه جنون زند به همین نسق کنم ازحیا

21

در آن بساط‌که از رنگ آرزو پرسند / چو یاس در نفس ما شکسته است جواب

22

زموج رنگ به دوران نشئهٔ نگهت / خط شکسته توان خواند از جبین شراب

23

کسی ز دام تعلق چسان برون تازد / شکسته‌گردن هر موج طوقی ازگرداب

24

قفس‌تراشی اوهام حیرت است اینجا / شکسته شهپر عنقا نفس به دام حباب

25

نشسته‌ایم به یادت زگریه تنگ در آب / شکسته‌ایم چوگوهر هزار رنگ در آب

26

کراست بر لب جوآرزوی مطرب ومی / شکسته است نواهای موج چنگ در آب

27

خون بسته است ازغم آن لعل پان به لب / دندان شکسته‌ای که فشارد زبان به لب

28

بالین خواب‌گل همه رنگ شکسته بود / آه از ندامت پر بیکار عندلیب

29

ز غرور ناز فعیتی‌ که به ما رسانده پیام تو / چقدر شکسته‌کلاه دل خم طاق نسبت چینی‌ات

30

از خویش هرچه بود شکستیم و ریختیم / غیر از دل شکسته‌ که نتوان شکست و ریخت