گذشتهام به تنک ظرفی از مقام حباب
گذشتهام به تنک ظرفی از مقام حباب
خم محیط تهی کردهام به جام حباب
газашта-ам ба танак зарфи аз мақом ҳабоб
хам маҳит таҳи карда-ам ба ҷом ҳабоб
جهان به شهرت اقبال پوچ میبالد
تو هم به گنبد گردون رسان پیام حباب
ҷаҳон ба шаҳарт ақабол пуч мӣ-болд
ту ҳам ба-ганабдагардун рсон пиом ҳабоб
اگر همین نفس است اعتبار مد بقا
رسیدهگیر به عمر ابد دوام حباب
агар ҳамин нафас аст аъатабор мад бақо
рсида-гир ба умр абд давом ҳабоб
فغان که یک مژه جمعیتم نشد حاصل
فکند قرعهٔ من آسمان به نام حباب
фағон-ки як мажа ҷамаъитам нашад ҳосал
факанд қараъа ман осмон ба ном ҳабоб
حیا کنید ز جولان تردماغی وهم
به دوش چندکشد نعش خود خرام حباب
ҳио канид з ҷавлон тардамоғи ваҳм
ба душ чандакашад наъаш худ харом ҳабоб
جهان حادثه میدان تیغبازی اوست
کسی ز موج چسانگیرد انتقام حباب
ҷаҳон ҳодаса мидон тиғ-бози аваст
каси з мавҷ часон-гирд анатақом ҳабоб
به خویش چشمگشودن وداع فرصت بود
نفس رساند ز هستی به ما سلام حباب
ба хеш чашм-гашудан вадоъ фарсат буд
нафас рсонд з ҳастӣ ба мо салом ҳабоб
در این محیط ز ضبط نفس مشو غافل
هوای خانه مبادا زند به بام حباب
дар ин маҳит з забат нафас машу ғофал
ҳавой хона мабодо занд ба бом ҳабоб
نفس زدیم به شهرت عدم برون آمد
دگر چه نقش تراشد نگین به نام حباب
нафас здим ба шаҳарт ъадам барун омад
дагар ча нақш тарошад нгин ба ном ҳабоб
قفستراشی اوهام حیرت است اینجا
شکسته شهپر عنقا نفس به دام حباب
қафас-тароши авҳом ҳайрат аст инҷо
шакаста шаҳапар ъанқо нафас ба дом ҳабоб
بقای اوست تلافیگر فنای همه
فتاده است به دوش محیط وام حباب
бақой аваст талофигар фаной ҳама
фтода аст ба душ маҳит вом ҳабоб
ز انفعال سرشتند نقش ما بیدل
عرق به دوش هوا دارد انتظام حباب
з анафаъол сараштанд нақш мо бидел
ъарақ ба душ ҳаво дорад анатазом ҳабоб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- خم
- خمیدگی یا خمِ شراب؛ منبعِ مستی و فیضِ معنوی.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.