جهان کجاست، گلی زان نقاب می‌خندد

جهان کجاست، گلی زان نقاب می‌خندد

سحر تبسمی از آفتاب می‌خندد

فنای ما چمن‌آرای بی‌نقابی اوست

به قدر چاک کتان، ماهتاب می‌خندد

تلاش آگهی‌ات ننگ غفلت است اینجا

مژه ز هم نگشایی که خواب می‌خندد

تهی ز خویش شدن مفت آگهی باشد

ز صفر بر خط ما انتخاب می‌خندد

کجاست فرصت دیگرکه ما به خود بالیم

محیط نیز در اینجا حباب می‌خندد

زعلم وفضل بجز عبرت آنچه جمع‌کنید

گشاد هر ورقش بر کتاب می‌خندد

درنگ راهبر کاروان فرصت نیست

کجا روبم که هر سو شتاب می‌خندد

به درسگاه ادب حرف و صوف مسخرگی‌ست

ز صد سؤال همین یک جواب می‌خندد

ز برق حسن کسی را مجال جرات نیست

بپوش چشم که حکم حجاب می‌خندد

زبان به لاف مده، پاس شرم مغتنم است

چو باز گشت لب موج آب می‌خندد

غبار صبح تماشاست هر چه باداباد

تو هم بخند جهان خراب می‌خندد

دلت چو شمع به هجر که داغ شد بیدل

کز اشک گرم تو بوی کباب می‌خندد