صفای دل به چراغ بقا دهد روغن

صفای دل به چراغ بقا دهد روغن

نفس نلغزد از آیینه تا بود روشن

گواه پستی فطرت عروج دعوت‌هاست

سخن بلند بود تا بلند نیست سخن

به غیر هیچ نمی‌زاید از خیالاتت

به باد چند شوی چو حباب آبستن

لباس وهم نیرزد به خجلت تغییر

مباش زنده به رنگی که بایدت مردن

شکست جسم همان فتح باب آگاهی‌ست

گشاد چشم حباب‌ست چاک پیراهن

چه ممکن است نبالد غرور دل ز نفس

به موج می‌دمد از شیشه هم رگ گردن

کراست جرأت رفتار در ادبگه عجز

مگر به رنگ دهد باغبان گردیدن

کمال عرض تجرد ضعیفی است اینجا

به سعی رشته زند موج چشمهٔ سوزن

کجاست نفی و چه اثبات جز فضولی وهم

پری پری‌ست تو مینای خود عبث مشکن

هزار انجم اگر آورد فلک، فلک است

ز بخیه تازه نخواهد شد این لباس کهن

فروغ خانهٔ خورشید اگر نمایان نیست

عبث ز دیدهٔ خفاش وامکن روزن

به قسمت ازلی‌گر دلت شود قانع

بس است لقمهٔ‌بیدرد سر زبان به دهن

به یک دو دم چه تعلق، کدام آزادی

به زبر خاک به صحرا وخانه آتش زن

مقیم الفت‌کنج دلیم لیک چه سود

که در پی تو ز ما پیش رفته است وطن

به پنبه زاری اگر راه برده‌ای دریاب

که زیر خاک چه مقدار ریخته است کفن

چو لاله از دل افسرده تا به کی بیدل

چراغ کشته توان داشت در ته دامن