پیوستگی به حق، ز دو عالم بریدنست

پیوستگی به حق، ز دو عالم بریدنست

دیدار دوست هستی خود را ندیدن‌ست

آزادگی کزوست مباهات عافیت

دل را زحکم حرص وهوا واخریدنست

پرواز سایه جز به سر بام مهر نیست

از خود رمیدن تو، به حق آرمیدن‌ست

چون موج‌کوشش نفس ما درتن محیط

رخت شکست خویش به ساحل‌کشیدنست

پامال غارت نفس سرد یأس نیست

صبح مراد ما که گلش نادمیدنست

بر هر چه دیده واکنی از خویش رفته‌گیر

افسانه‌وار دیدن عالم شنیدن‌ست

تا حرص آب و دانه به دامت نیفکند

عنقا صفت به قاف قناعت خزیدنست

گر بوالهوس به بزم خموشان نفش‌کشد

همچون خروس بی‌محلش سر بریدنست

امشب ز بس که هرزه زبان‌ست شمع آه

کارم چوگاز تا به سحر لب‌گزیدنست

آرام در طریقت ما نیست غیر مرگ

هنگامه گرم‌ساز نفس‌ها تپیدنست

ما را به رنگ شمع در عافیت زدن

از چشم خود همین دو سه اشکی چکیدنست

سعی قدم‌کجا وطریق فنا کجا

بیدل به خنجر نفس این ره بریدنست