چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت
چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت
هوای آبلهای از سر حباب گذشت
чанин ки умр томалагар штоб газашт
ҳавой обала-эй аз сар ҳабоб газашт
به چشمبند جهان این چه سحرپردازیست؟
که بیحجابی آن جلوه از نقاب گذشت
ба чашм-банд ҷаҳон ин ча саҳарапардози-ст?
ки бе-ҳаҷоби он ҷалуа аз нқоб газашт
به هر طرف نگرم دود دل پرافشان است
کدام سوخته زین وادی خراب گذشت؟
ба ҳар тарф нгарм дуд дил парофашон аст
кадом сухта зин води хароб газашт?
جنونپرستی اغراض، ننگ طبع مباد
حیا نماند، چو انصاف از حساب گذشت
ҷанун-парсати ағароз, нанг табаъ мабод
ҳио намонд, чу анасоф аз ҳасоб газашт
کسی به چارهٔ تسکین ما چه پردازد؟
که تا به داغ رسیدیم، ماهتاب گذشت
каси ба чора тасакин мо ча пардозд?
ки то ба доғ рсидим, моҳатоб газашт
ز مصرع نفس واپسین عیان گردید
که ما ز هر چه گذشتیم انتخاب گذشت
з масараъ нафас вопасин ъион гардид
ки мо з ҳарача газаштим анатахоб газашт
سیاهکار فضولی، مخواه موی سفید
کفن چو پرده درَد، باید از خضاب گذشت
сио-кор фазули, махо мавай сафид
кафан чу парда д-рд, бойд аз хазоб газашт
صفا کدورت زنگار چشم نزداید
ز سایه کس نتواند در آفتاب گذشت
сафо кадурт зангор чашм наздойд
з сойа кас натавонд дар офтоб газашт
ز خود تهی شو و از ورطهٔ خیال برآی
به آن کنار همین کشتی از سراب گذشت
з худ таҳи шу ва аз варта хаёл барой
ба он канор ҳамин кашти аз сароб газашт
به عیش غفلت عمری که نیست، کس نرسد
فغان که فرصت تعبیر هم به خواب گذشت
ба ъиш ғафалат ъамари ки нест, кас нарсад
фағон ки фарсат таъбир ҳам ба хоб газашт
ز سوز سینهام آگه که کرد محفل را؟
که اشک دود شد و از سر کباب گذشت
з суз сина-ам ога ки кард маҳафал ро?
ки ашак дуд шуд ва аз сар кабоб газашт
ندانم از چه غرض بال فرصت افشاندم
شرربیانیام از حاصل جواب گذشت
ндонам аз ча ғарз бол фарсат афашонадам
шарарабиони-ам аз ҳосал ҷавоб газашт
به وادیی که نفس بود رهبر، بیدل
همین تأمل رفتن گرانرکاب گذشت
ба водий ки нафас буд раҳабар, бидел
ҳамин томал рафтан гарон-ракоб газашт
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- پرده
- حجاب و پوشش؛ مانع آشکارشدن یا نشانه پنهانی راز.