چون رشته·ای که از گهر آگاه می·شود

چون رشته·ای که از گهر آگاه می·شود

صد جاده از یک آبله‌کوتاه می‌شود

ای قاصد یقین املت رهزن است و بس

منزل مکن بلند که بیگاه می‌شود

نقاش نیست کلک ازل گر نظر کنی

آدم مصور از کلف ماه می‌شود

بیش وکم غنا هه اسماء حاجت است

فقر آن زمان که گل کند الله می‌شود

بر خاتم قناعت درویش مشربی

کم نیست اینکه نام‌گدا شاه می‌شود

از آفت غرور حذر کن که همچو شمع

چشم از بلندی مژه‌ات چاه می‌شود

برهم‌زن وقار بزرگی ست‌گفتگو

کوه از صدا خفیفتر از کاه می‌شود

چون آسمان کمال بزرگان فروتنی است

وضع تواضع‌آب رخ جاه می‌شود

هر نعمتی که مائدهٔ حرص چیده است

انجام رغبتش همه اکراه می‌شود

از جادهٔ ادب منمایید انحراف

پا خصم دامنی‌ست که گمراه می‌شود

جز یاس نیست کروفر لاف زندگی

هر گه نفس بلند شود آه می‌شود

روزی دو از تو شکوهٔ طالع غنیمت است

این عالم است کار که دلخواه می‌شود

بیدل به ناله خوکن‌و خواهی‌خموش باش

اینها فسانه‌ای‌ست که کوتاه می‌شود