نور دل در کشور آیینه نیست
نور دل در کشور آیینه نیست
لیک کس روشنگر آیینه نیست
нур дил дар кашур оина нест
лик-кас рушангар оина нест
آن خیالاتی که دل نقاش اوست
طاقت صورتگر آیینه نیست
он хиолоти-ки дил нқош аваст
тоқат суратагар оина нест
غفلت آخر میدهد دل را به باد
زنگ جز بال و پر آیینه نیست
ғафалат охар мӣ-даҳад дил ро ба бод
занг ҷуз бол ва пур оина нест
بسکه آفاق از غبار ما پر است
سادگی در دفتر آیینه نیست
басака офоқ аз ғубор мо пур аст
содаги дар дафтар оина нест
دل ز تشویش تو و من فارغ است
عکس کس دردسر آیینه نیست
дил з ташавайаш ту ва ман форағ аст
ъакас-кас дардасар оина нест
داغ عشقیم از مقیمان دلیم
حلقهٔ ما بر در آیینه نیست
доғ ъашақим аз мақимон далим
ҳалқа мо бар дар оина нест
دوستان باید غم دل خورد و بس
فهم معنی جوهرِ آیینه نیست
дустон бойд ғам дил хурд ва бас
фаҳам маъани ҷуҳар оина нест
کدخدای وهم تاکی زیستن
خانه جز بام و در آیینه نیست
кадахадой ваҳм токи зисатан
хона ҷуз бом ва дар оина нест
ذوق پیدایی نگیرد دامنم
محو زانو را سر آیینه نیست
зуқ пидойай нгирд доманам
маҳу зону ро сар оина нест
خودنمایی تا به کی هشیار باش
عالم است این منظر آیینه نیست
ходанамойай то ба-ки ҳашиор бош
олам аст ин маназар оина нест
تردماغ شرم تحقیق خودیم
ورنه می در ساغر آیینه نیست
тардамоғ шарм таҳақиқ ходим
варна мӣ дар соғар оина нест
دل بپرداز از غبار ما و من
بیدل اینها زیور آیینه نیست
дил бапардоз аз ғубор мо ва ман
бидел айанаҳо зивар оина нест
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- جوهر
- ذات و بنیاد شیء؛ چیزی که قائم به خود دانسته میشود.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- غفلت
- بیخبری و بیتوجهی؛ خوابِ دل و حجابِ راهِ آگاهی.
- غم
- اندوه؛ سرمایهٔ دلِ عاشق و همدمِ شبهای تنهایی.
- تحقیق
- جستوجوی حقیقت؛ شناختِ ژرف و یقینیِ معنا در برابرِ تقلید.