تو آفتاب و جهان جزبه جستجوی تو نیست

تو آفتاب و جهان جزبه جستجوی تو نیست

بهار در نظرم غیر رنگ و بوی تو نیست

ازین قلمرو مجنون‌کسی نمی‌جوشد

که نارسیده به فهمت در آرزوی تو نیست

خروش کن‌فیکون در خم ازل ازلی‌ست

نوای‌کس به خرابات های و هوی تو نیست

ز دور باش ادب خیز حکم یکتایی

غبار ما همه‌گرخون شود به کوی تونیست

جهان به حسرت دیدار می‌زند پر و بال

ولی چه سود که رفع حجاب خوی تو نیست

ز بی‌نیازی مطلق، شکوه چوگانت

به عالمی‌ست که این هفت عرصه، گوی تو نیست

به کار خانهٔ یکتایی این چه استغناست

جهان جلوه‌ای و جلوه روبروی تو نیست

ز جوش بحر نوا‌هاست در طبیعت موج

من وتویی همه آفاق غیرتوی تونیست

هزار آینه توفان حیرتست اینجا

که چشم سوی تو داریم و هیچ سوی تونیست

حدیث مکتب عنقا چه سرکند بیدل

که حرف و صوت جز افسانهٔ مگوی تو نیست