دمی ز عبرت اگر خم کند حیا گردن

دمی ز عبرت اگر خم کند حیا گردن

سر غرور نبندد به دوش ما گردن

ز سر خیال رعونت برآر و ایمن باش

رگی‌ست آنکه ز تن می‌کند جدا گردن

ز خود نمایی طاقت نمی‌توان برخاست

به حکم خجلت اگر بشکند عصا گردن

چه ممکن‌ست که ظالم رسد به اوجِ کمال

مگر کشیدن دارش کند رسا گردن

رگی که ساز تو دارد گسستن آهنگ است

چو گردباد مده تاب بر هوا گردن

به جسمت از رگ و پی آن قدر گرفتاری‌ست

که سرکشی ده به چندین کمند‌ها گردن

به هر که وانگری هستی ستم ایجاد

ز پشت پاش کشیده‌ست پوست تا گردن

به رنگ دانه درین کشتزار دعوی خیز

فتاده است سر و می‌کشد ز پا گردن

فکنده‌ایم سپر تا قضا چه پیش آرد

ستم گران دم تیغند و عجز ما گردن

تو از حلاوت تسلیم غافلی ورنه

چو نیشکر همه بند است جابجاگردن

اگر نه در دم تیغ محبت اعجازست

سر بریدهٔ قمری که دوخت با گردن

فغان که حق حضوری بجا نیاوردیم

چو شمع سر به هوا رفت زیر پا گردن

کسی مباد هوس میهمان خوان غرور

ز اشتهای سری، می‌خورد قفا گردن

ز ساز قلقل مینا شنیده‌ام بیدل

که سنگ اگر شکنی نیست بی‌صدا گردن