به طوق فاخته نازد محبت از فن ما

به طوق فاخته نازد محبت از فن ما

که زخم تیغ تو دارد طواف گردن ما

زبان ناله ببستیم زین ادب که مباد

تبسم تو کشد ننگ لب‌گزیدن ما

عیان نشد زکجا مست جلوه می‌آیی

فدای طرز خرامت ز خویش رفتن ما

به شکر عجز چه مقدار دانه نازکند

بلند کرد سر ما ز پا فتادن ما

فغان که داد رهایی نداد وحشت هم

چو رنگ شمع قفس گشت پرگشادن ما

درتن ستمکده دل شکوه‌ای نکرد بلند

شکست چینی ومویی نخاست ازتن ما

چودشت‌تنگی اخلاق زیب مشرب نیست

جبین‌گرفته به دست‌گشاده دامن ما

به قدر حاصل از آفات آگهیم همه

به جای دانه همین مور داشت خرمن ما

نی‌ایم رنگی و چندین چمن نمو داریم

به روی آب فتاده‌ست موج روغن ما

به غیر خامشی اسرار دل که می‌فهمد

چه نکته‌هاکه ندارد زبان الکن ما

زگل مپرس که بو درکجا وطن دارد

نیافت مسکن ما هم سراغ مسکن ما

چه ممکن است بگیریم دامنش بیدل

که می‌رسد به تری نامش از گرفتن ما