از سر مستی نبود امشب خطابم با شراب

از سر مستی نبود امشب خطابم با شراب

بی‌دماغی شیشه زد بر سنگ‌گفتم تا شراب

بزم امکان را بود غوغای مستی تا به کی

چند خواهد بود آخر جوش یک مینا شراب

دور وهمی می‌توان طی کرد چون اوراق‌گل

ساغر این بزم رنگ است و شکستن‌ها شراب

مست تا مخمور این میخانه محتاجند و بس

وهم بنگ‌است اینکه گویی دارد استغنا شراب

عمرها بودیم مخمور سمندر مشربی

نیست از انصاف اگر ریزی به خاک ما شراب

بیقراران طلب سر تا قدم‌کیفیتند

می‌کند ایجاد از هر عضو خود دریا شراب

ساغر بزم خیالم نرگس مخمور کیست

می‌روم مستانه از خود خورده‌ام گویا شراب

صبح ز خمیازه آخر جام شبنم می‌کشد

حسرت مخمور از خود می‌کند پیدا شراب

خون‌شدن سر منزلیم، از جستجوی ما مپرس

تاک می‌داند چها در پیش دارد تا شراب

بهر منع می‌کشی‌ها محتسب در کار نیست

بیدل آخر رعشه می‌بندد به دست ما شراب