یاران نه در چمن نه به باغی رسیدهایم
یاران نه در چمن نه به باغی رسیدهایم
بویگلی به سیر دماغی رسیدهایم
йорон на дар чаман на ба-боғи рсида-айам
бавай-гали ба сир дамоғи рсида-айам
مفت تأمدم اگر وا رسد کسی
از عالم برون ز سراغی رسیدهایم
мафт томадам агар во расад каси
аз олам барун з сароғи рсида-айам
از سرگذشت عافیت شمع ما مپرس
طی گشت شعلهها که به داغی رسیدهایم
аз сарагазашт ъофит шамъ мо мапарс
ти-гашт шаъала-ҳо ки ба доғи рсида-айам
پر دور نیست از نفس آثار سوختن
پروانهها به دور چراغی رسیدهایم
пур дур нест аз нафас осор сухатан
паравона-ҳо ба дур чароғи рсида-айам
بر بیخودان فسانهٔ عیش دگر مخوان
رنگی شکستهایم و به باغی رسیدهایم
бар биходон фасона ъиш дагар махон
ранги шакаста-айам ва ба боғи рсида-айам
اقبال پرگشایی بخت سیاه داشت
از سایهٔ هما به کلاغی رسیدهایم
ақабол парагашойай бахт сио дошт
аз сойа ҳамо ба-калоғи рсида-айам
از ما تلاش لغزش مستان غنیمت است
اشکی به یک دو قطره ایاغی رسیدهایم
аз мо талош лағазаш мастон ғанимат аст
ашаки ба як ду қатара айоғи рсида-айам
چون سکتهای که گل کند از مصرع روان
کم فرصت یقین به فراغی رسیدهایم
чун сакта-эй ки гул канд аз масараъ равон
кам фарсат йқин ба фароғи рсида-айам
بیدل درین بهار ثمرهاست گلفشان
ما هم به وهم خویش دماغی رسیدهایم
бидел дарин-бҳор самараҳост галафашон
мо ҳам ба ваҳм хеш дамоғи рсида-айам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- عافیت
- تندرستی و آسودگی؛ سلامتِ جان و رهایی از آشوبِ تعلق.
- بوی
- رایحه؛ نمادِ نشانه باریک و یادِ دلدار.
- اقبال
- بخت و رویآوریِ دولت؛ نمادِ کامیابی و سعادتِ روزگار.
- رنگی
- رنگین و رنگدار؛ نمادِ فریب و ناپایداریِ ظاهرِ جهان.