عیش

1

سامان عیش ما نشود کم ز بعد مرگ / تا مشت خاک ماست قدح نوش نقش پا

2

در جنون حسرت عیش دگر از بی‌خبری‌ست / موی ژولیده همان سایهٔ بید است اینجا

3

عیش‌ها غیر تماشای زیانکاری نیست / درخور باختن رنگ بهار است اینجا

4

طایر عیش مقیم قفس حیرانی‌ست / مگذر از گلشن تصویر که رنگ است اینجا

5

نه از عیش است اگر چون شیشهٔ می قلقل آ‌هنگم / شکست دل صلایی می‌زند رنگ تماشا را

6

ز خودداری ندانستیم قدر عیش آزادی / دل غافل به کنج خانه مدفون‌ کرد صحرا را

7

عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلال / چرخ ابرومی‌کند برچشم ساغرتیغ را

8

صافی دل مفت عیش است از حسد پرهیز کن / هوش اگر جامت دهد بر شیشه مگزین سنگ را

9

تا چند زنی بالِ هوس در طلبِ عیش / هشدار که از کف ندهی دامن غم را

10

به ذوق کامرانی‌های عیش‌آباد رسوایی / ز شادی لب نمی‌آید به هم چاک گریبان را

11

عیشِ ترکِ خانمان از مردم آزاد پرس / کس نداند جز صدا قدرِ شکستِ شیشه را

12

از ره مروبه عیش شبستان این چمن / جز شمع‌کشته‌چیست به فانوس‌، لاله را

13

عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ پریشانی را / ناخدا باد بود کشتیِ توفانی را

14

تجدید رنج هستی بر یک وتیره نگذاشت / شغل فنای ما شد عیش مجدد ما

15

مزرع بیحاصل جسم آبیار عیش نیست / ناله بایدکاشتن در خاک دامنگیر ما

16

تا دربن‌گلزار چون شبنم‌گذر داریم ما / باده‌ای در جام عیش از چشم تر داریم ما

17

نیست چندان رونقی در رنگ عیش بی‌ثبات / ورنه صدگل خنده دریک مشت زر داریم ما

18

دور بهار لاله‌ایم فرصت عیش ماکم ست / داغ شدیم وداغ هم‌گرم نکرد جای ما

19

بتاب ای آفتاب عیش مخموران‌که در راهت / سفیدازپنبه شد چون صبح چشم روشن مینا

20

سراغ عیش ازین محفل مجو کز جوش‌ دلتنگی / صدای‌ گریه پیچیده‌ست بر خندیدن مینا

21

بهار نشئه‌ام‌، عیش دماغم‌، بادهٔ صافم / مرا باید نشاندن در دل بی‌کینهٔ مینا

22

موج دریا را تپیدن رقص عیش زندگی‌ست / بسمل او را به بی‌آرامی‌ست آرام‌ها

23

چو اشک، آن کس که می‌چیند گلِ عیش از تپیدن‌ها / بود دلتنگ اگر گوهر شود از آرمیدن‌ها

24

پیکر تسلیم ما چنگ بساط عیش ماست / چون‌به‌پستی می‌شود مایل‌جوش‌آهنگ‌است آب

25

به هر طرف نگری عیش می‌خرامد و بس / ز بس‌که‌کرد به فکر سفر وطن مهتاب

26

عبث ز وهم‌، بساط دوام عیش مچین / که‌کرد تا سحر این جامه راکهن مهتاب

27

حذرکنید ز انجام عیش این محفل / کدام شیشه‌که آخر نزد به سنگ شراب

28

عیش وصال و ذوق‌کنار آرزوی‌کیست / ماییم و حرف بوسی ازآن آستان به لب

29

تمهید عیش ای بیخبر فرصت ندارد آنقدر / تا شیشه قلقل‌کرده سر می‌رفته از پیمانه‌ات

30

ای خلوت‌آرای عدم تاکی به فهم خود ستم / افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه‌ات