طرف

1

بحث و جدل به افت جان می‌کند طرف / سرها به تیغ فتنه زبان می‌کند طرف

2

عقل را مپسند با عشق جنون‌پرور طرف / بیخبرتا چند سازی پنبه با اخگر طرف

3

طرف دیدهٔ خونبار نگردی زنهار! / اشک چون آینه شد کام نهنگ است اینجا

4

من آن عاجز سجودم کز پی طرف جبین من / به دوش باد می‌آرند خاک آستان‌ها را

5

ای مدعی‌ حریفی ما جوهر تو نیست / با تیغ تا طرف نشوی بی‌جگر برآ

6

نتوان چو بیدل هرزه‌فن به هزار فتنه طرف شدن / نفسی ز آفت ما و من به در عدم نزدی چرا

7

بدرآی بیدل ازین قفس اگر آن طرف‌ کشدت هوس / تو به‌ غربت آن‌همه خوش‌ نه‌ای‌ که‌ بگویمت به‌ وطن درآ

8

به لبیک حرم ناقوس دِیر آهنگها دارد / در این‌ محفل‌ طرف‌ دیده‌ست‌ شک‌ هم‌ با یقین‌ خود را

9

ندارد ناز لیلی شیوهٔ بی‌پرده گردیدن / مگر مجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را

10

به مردن نیز از وصف خرامت لب نمی‌بندم / نگیرد سکته طرفِ دامن ، اشعارِ روانَم را

11

از شکست رنگ عجز اندود ماغافل مباش / بشکند تمثال ما طرف‌کلاه آیینه را

12

نباشد یاد اسباب طرف وحشت‌گزینی را / شکست دامنم بر طاق نسیان ماند چینی را

13

افراط ناقبولی بر خاک آبرو چید / مغز جهات گردید از شش طرف رد ما

14

کسی از طبیعت منفعل به‌کدام شکوه طرف شود / نفس آبیار عرق مکن زحدیث غیرت جنگ ما

15

هر طرف چون اشک بیدل می‌دویم / تا کجا بی‌لغزش افتدگام ما

16

کس به‌تیغ سرکشی باما نمی‌گردد طرف / اززمینگیری چو نقش پا سپر داریم ما

17

اگر می نیست ای مطرب‌تو ازافسانهٔ دردی / دل سنگین ما خونین به طرف دامن مینا

18

بیدل به مشق اوهام دل را سیاه کردیم / تا کی طرف برآید آیینه با نفس‌ها

19

حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف / بوی امیدی گوارا کرد چندین یاس‌ها

20

موج رم می‌زند چه کوه و چه دشت / چین گرفته‌ست طرف دامن‌ها

21

نی زمینت عافیتگاه است و نی چرخ بلند / تاچه‌خواهی طرف‌بست آخر دو سنگ‌است آسیا

22

اگر برافکنی از روی ناز طرف نقاب / بلرزد آینه برخود چوچشمهٔ سیماب

23

تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب / خط مشکینت شکست آرد به حرف آفتاب

24

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است / سایه آخر می‌رود ازخود به طرف آفتاب

25

به هر طرف نگری عیش می‌خرامد و بس / ز بس‌که‌کرد به فکر سفر وطن مهتاب

26

راه غربت عارفان را در وطن پوشیده نیست / گوهر ازگرداب دارد هر طرف روزن در آب

27

ظرف‌و مظروف توهم‌گاه هستی حیرت است / کس چه ‌بندد طرف ‌مستی زین پری مینا شراب

28

به هر طرف که نهی گوش‌، یأس می‌جوشد / جهانِ حادثه، سازِ دلِ ‌شکستهٔ ماست

29

اگر از بندگی آگاه شوی / هر طرف سجده کنی ، معبود است

30

طرف دامان تعلق ز خراش ایمن نیست / مفت ‌دیوانه‌ که صحرای ‌جنون بی‌خار است