گر، دمی، بوس کفت گردد میسر تیغ را

گر، دمی، بوس کفت گردد میسر تیغ را

تا ابد رگ‌های گل بالد ز جوهر تیغ را

از کدورت برنمی‌آید مزاج کینه‌جو

بیشتر دارد همین زنگار در بر تیغ را

ای که داری سیر گلزار شهادت در خیال

بایدت‌از شوق زد چون سبزه بر سر تیغ را

عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلال

چرخ ابرومی کند بر چشم ساغر تیغ را

پردهٔ نیرنگ توفان بود شوق بسملم

خونم آخر کرد بازوی شناور تیغ را

تا مگر یکباره‌گردد قطع راه هستی‌ام

چون دم مقراض می‌خواهم دو پیکر تیغ را

موج توفان می‌زند جوی به دریا متصل

جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

هر که را دل از غبارکینه‌جویی‌ها تهی‌ست

می‌کشد همچون نیام آسوده در بر تیغ را

دل به امید تلافی می‌تپد اما کجاست

آنقدر زخمی که خواباند به بستر تیغ را

بیدل از هرمصرعم موج نزاکت می‌چکد

کرده‌ام رنگین به خون صید لاغر تیغ را