کامجویان اندکی بر مطلب استغنا زنید

کامجویان اندکی بر مطلب استغنا زنید

یک تغافل بر خیال پوچ پشت پا زنید

غنچه دارد لذّت سربستهٔ عیش بهار

لب اگر آید بهم بوسی بر آن لب‌ها زنید

سیلی امواج وقف خانه بر دوش حباب

لنگری چون موج گوهر در دل دریا زنید

شمع می‌گوید که ای در بند خواب افسردگان

شعله هم آب است گر بر روی غفلت وا زنید

ذوق حال از نام استقبال باطل می‌شود

نیست امروز آنقدر فرصت که بر فردا زنید

گر برون تازید از آرایش نام و نشان

تخت آزادی به دوش همّت عنقا زنید

رنگ گل را ترجمان گر غنچه باشد خوش اداست

خنده‌ها چون باده باید از لب مینا زنید

کلفت خمیازه از درد شکستن بدتر است

تا به کی حسرت کشد سنگی به جام ما زنید

زان پری جز بی‌نشانی برنمی‌دارد نقاب

تا ابد گر شیشهٔ تحقیق بر خارا زنید

عمر‌ها شد ناز فطرت سرنگون خجلت است

دامن گردی که دارید اندکی بالا زنید

بیدل از ساز نفس این نغمه می‌آید به گوش

کای اسیران خانه زندان است بر صحرا زنید