ز آتش رخسار که ساغر گرفت

ز آتش رخسار که ساغر گرفت

خانهٔ آیینه چو من در گرفت

کو پر و بالی که به آن‌کو رسد

نامه گرفتم که کبوتر گرفت

عشق، وفا می‌طلبد، چاره چیست

بار دل از دل نتوان بر گرفت

نی چقدر رغبت طفلانه داشت

بال و پر ناله به شکر گرفت

ناله نخیزد ز نی بورپا

طاقت ما پهلوی لاغر گرفت

بحر به توفان رضا می‌تپید

کشتی ما هم کم لنگر گرفت

چاره به خورشید قیامت کشید

دامن ما خشک شدن، تر گرفت

ما همه زین باغ برون رفته‌ایم

رنگ که پرواز ته پر گرفت

بیدل از اعجاز ضعیفی مپرس

لغزش من خامه به مسطر گرفت