هر کجا دستت برون از آستین‌گردیده است

هر کجا دستت برون از آستین‌گردیده است

شاخ گل از غنچه‌ها دامان چین گردیده است

نیک و بد در ساز غفلت رنگ تمییزی نداشت

چشم ما از بازگشتن کفر و دین گردیده است

رفتن از خود سایه را آیینهٔ خورشید کرد

رنگ ما بی‌دست‌و‌پایان اینچنین گردیده است

روزگاری شد که سیل گریه محو قطرگی‌ست

خرمن ما از چه آفت خوشه چین گردیده است

گرم جولان هر طرف رفته‌ست آن برق نگاه

دیده‌ها چون حلقه‌های آتشین‌گردیده است

بر بزرگان از طواف خاکساران ننگ نیست

چرخ با آن سرکشی گرد زمین گردیده است

این امل‌هایی که احرام امیدش بسته‌ای

تا به خود جنبی نگاه واپسین‌گردیده است

هر کجا از ناتونی عرض جولان داده‌ایم

سایهٔ ما خال رخسار زمین‌گردیده است

نارسایی‌های طاقت انتظار آورد بار

ای بسا جولان که از سستی کمین گردیده است

از قد خم گشته بیدل بر زمین پیچیده‌ایم

خاکساری خاتم ما را نگین گردیده است