ای کعبه جو یقینی اگر کار بستن است

ای کعبه جو یقینی اگر کار بستن است

احرام بستنت همه زنار بستن است

گر محرمی علم نفرازی به حرف پوچ

این پنبه پرچمی‌ست که بر دار بستن است

باید به خون هر دو جهان دست شستنت

مشاطه‌گر حنا به کف یار بستن است

چون سایه عالمی‌ست به زیر نگین ما

گر سر به دوش جبههٔ هموار بستن است

عبرت زکارگاه عمل موج می‌زد

ساز شکسته را چقدر تار بستن است

منگر به لفظ و معنی‌ام از کم‌بضاعتی

تنگی برای قیافه‌تکرار بستن است

ای صرصر انتظار چراغان اعتبار

در‌ها گشوده‌ای که به یک بار بستن است

سست است بار قافلهٔ عافیت هنوز

پر بسته‌ایم نوبت منقار بستن است

پر نامجو مباش که نقش نگین عجز

پیشانی شکسته به دیوار بستن است

در خاکدان دهر مچین دستگاه ناز

گر بر سر مزار چه دستار بستن است

بیدل مباش غرهٔ تحصیل مدعا

در مزرعی که خوشه همان بار بستن است