چنین که نیک وبد ما به عجزوابسته‌ست

چنین که نیک وبد ما به عجزوابسته‌ست

قضا به دست حنا بسته نقش ما بسته‌ست

به قدر ناله مگر زین قفس برون آییم

و گرنه بال به خون خفته است و پا بسته‌ست

چو سنگ چاره ندانم از زمینگیری

زدست عجز که ما را به پای ما بسته‌ست

بهار بوسه به پای تو داد و خون‌گردید

نگه تصور رنگینی حنا بسته‌ست

کدام نقش که گردون نبست بی‌ستمش

دلی شکسته اگر صورت صدا بسته‌ست

درین دو هفته که در قید جسم مجبوری

گشاده‌گیر در اختیار یا بسته‌ست

به کعبه می‌کشم از دیر محمل اوهام

نفس به دوش من ناتوان چها بسته‌ست

دلم زکلفت جرم نکرده گشت سیاه

غبار آینه‌ام زنگ‌های نابسته‌ست

به ذوق عافیت، آن به که هیچ ننمایی

کف غباری وآیینه بر هوا بسته‌ست

حریف نسخهٔ افتادگی نه‌ای، ورنه

هزار آبله مضمون نقش پا بسته‌ست

چو موج هرزه تلاش‌کنار عافیتیم

شکست دل‌کمر ما هزار جا بسته‌ست

چو صبح بر دو نفس آنقدر مچین بیدل

که تا نگاه‌کنی محمل دعا بسته‌ست