در خیال مزن فهم خویش ساز تو نیست

در خیال مزن فهم خویش ساز تو نیست

چو شمع جیب تو جز بوتهٔ گداز تو نیست

زکارگاه خیالت کسی چه پرده درد

که فطرت توهم از محرمان راز تو نیست

به غیر نیستی از اعتبار عالم رنگ

به هر چه فخر کنی باب امتیاز تو نیست

زدستگاه تصنع تری به آب مبند

حقیقتی که تو داری به جز مجاز تو نیست

به سایه نیز ندارد غرور خاک حساب

نشیب هر چه کنی فهم جز فراز تو نیست

به غیر سجده ز خاک ضعیف منفعلی‌ست

ز جست وخیز برآ این قدر نماز تو نیست

تردد دو جهان آرزوی مقصد خلق

به عرصه‌ای‌ست که یک‌ گام هرزه‌تاز تو نیست

به پردهٔ تپش دل هراز مضراب است

توگر نفس نزنی دهر نغمه‌سازتو نیست

زچشم بستن خود غافلی، امل تا چند

حریف نیم‌گره رشتهٔ دراز تو نیست

ز اختیار درین بزم دم مزن بیدل

جهان، جهان نیاز است، جای ناز تو نیست