چو صبحم دماغ می‌آشام نیست

چو صبحم دماغ می‌آشام نیست

نفس می‌کشم فرصت جام نیست

دو دم زندگی مایهٔ جانکنی‌ست

حق خود ادا می‌کنم وام نیست

تبسم به حالم نظر کردن است

در آن پسته جز مغز بادام نیست

به هرجا برد شوق می‌رفته باش

نفس قاصدانیم پیغام نیست

جنون در دل از بی‌دماغی فسرد

هوا‌هاست در خانه و بام نیست

غبار جسد عزم‌ها داشته‌ست

کر این جامه رفت از بر احرام نیست

مپرسید از دل که ماکیستیم

نشان می‌دهد آینه نام نیست

دل از ربط فقر و غنا جمع‌دار

شب وروز با یکدگر رام نیست

تلاش جهان چشم پوشیدن‌ست

سحر نیز تا شام جز شام نیست

دو بال است از بیضه تا آشیان

کمین پر افشاندن آرام نیست

چوزنجیرپیوند هم بگسلید

تعلق فغان می‌کند دام نیست

درآتش فکن بیدل این رخت وهم

تو افسرده‌ای کار کس خام نیست