اجابتی ندمید از دعای‌کس به دو دست

اجابتی ندمید از دعای‌کس به دو دست

مگر سبو شکند گردن عسس به دو دست

ز عجز ساخته‌ام با هوای عالم پوچ

من‌ و دلی که چو دندان‌ گرفته خس به دو دست

ز رمز حیرت آیینه، حسن غافل نیست

ستاده‌ام ز دل ساده ملتمس به دو دست

دو برگ گل ز سراپای من جنون دارد

کشیده‌ام سوی خود دامنت ز بس به دو دست

به گوش دل نتوان زد نوای ساز رحیل

چو ناقه‌ گر همه‌ بربندی‌اش جرس به دو دست

هوس نمی‌برد از خلق ننگ‌‌عریانی

تو هم بپوش دمی چند پیش‌وپس به دو دست

به دستگاه جهان غرور پا زده‌گیر

مچسب هرزه بر این دامن هوس به دو دست

مآل کوشش امکان ندامت است اینجا

نبرد پیش جز افسوس هیچکس به دو دست

مباد جیب قیامت درد تظلم دل

گرفته‌ایم چو لب دامن نفس به دو دست

اشاره می‌کند از ننگ احتیاج به گور

به گاه جوع زمین‌کندن فرس به دو دست

چو صبح می‌روم از دامگاه الفت وهم

زگرد بال پریشان همان قفس به دو دست

درین ستمکده بال هوس مزن بیدل

نگاهدار سر خویش چون مگس به دو دست