جنونی با دل گمگشته از کوی تو می·آید

جنونی با دل گمگشته از کوی تو می·آید

دماغ من پریشان است یا بوی تو می‌آید

رم طرز نگاهت عالم ناز دگر دارد

خیال است اینکه در اندیشه آهوی تو می‌آید

ندانم دل کجا می‌نالد از درد گرفتاری

صدای چینی از چین گیسوی تو می‌آید

ز غیرت جای مینای تغافل تنگ می‌گردد

اشارت‌گر به سیر طاق ابروی تو می‌آید

کناری نیست کان سیب ذقن حسرت نبرد آنجا

به این شور جنون غلتیدن از کوی تو می‌آید

گل باغ چه نیرنگ است تمهید جنون من

که بر خود تا گریبان می‌درم بوی تو می‌آید

اگر بر خود نپیچم بر کدامین وضع دل بندم

درین صورت به یادم پیچش موی تو می‌آید

من و بر آتش دل آب پاشیدن چه حرف است این

جبین هم گر نم آرد شرمم از خوی تو می‌آید

چه آغوش است یارب موجهٔ دریای رحمت را

که هر کس ره ندارد هیچ‌سو، سوی تو می‌آید

به خواب عافیت مختار قدرت باش تا محشر

اگر گرداندنی از سعی پهلو تو می‌آید

دو روزی موج گوهر حیرت‌کارت غنیمت دان

روانی رفت از آبی که در جوی تو می‌آید

به گردون کفهٔ قدرت رسید از دعوی باطل

چه خودسنجی است کز سنگ ترازوی تو می‌آید

کشیدی سر به جیب اما نبردی بوی تحقیقی

هنوز آیینه صیقل‌خواه زانوی تو می‌آید

چو شمع از تیغ‌تسلیم وفا گردن مکش بیدل

اگر سر رفت، گو رو، رنگ بر روی تو می·آید