پریشان کرد چون خاموشیام آواز گردیدن
پریشان کرد چون خاموشیام آواز گردیدن
ندارد جمع گشتن جز به خویشم بازگردیدن
паришон-кард чун хомуши-ам овоз гардидан
надорад ҷамаъ-гаштан ҷуз ба хойашм бозагардидан
هوس طرف جنون سیرم، مپرس ازکعبه و دیرم
سر بی مغز و سامان هزار انداز گردیدن
ҳус тарф ҷанун сирм, мапарс азакаъаба ва дирм
сар би мағаз ва сомон ҳазор андоз гардидан
اگر هستی زجیب ذره صد خورشید بشکافد
ندارد عقدهٔ موهومی من باز گردیدن
агар ҳастӣ заҷиб зара сад хурашид башакофад
надорад ъақада муҳуми ман боз гардидан
سر گرد سری دارم که در جولانگه نازش
چو رنگم میشود بال و پر پرواز گردیدن
сар гард сари дорм-ки дар ҷулонга нозаш
чу рангам мӣ-шуд бол ва пур паравоз гардидан
پس از مردن بقدر ذره میباید غبارم را
به ناموس وفا مهر لب غماز گردیدن
пас аз мардан бақадар зара мӣ-бойд ғаборм ро
ба номус вафо маҳар лаб ғамоз гардидан
دو عالم طور میخواهدکمین برق دیدارش . ..
به یک آیینه دل نتوان حریف ناز گردیدن
ду олам тур мӣ-хоҳадакамин барақ дидораш...
ба як оина дил натавон ҳариф ноз гардидан
گرفتم گل شدی ای غنچه زین باغت رهایی کو
گره وا کردن ست اینجا قفس پرواز گردیدن
гарфатам гул шади эй ғанача зин боғат раҳойай ку
гара во кардан ст инҷо қафас паравоз гардидан
شرارتگر نگه واری پر افشاند غنیمت دان
به رنگ رفته نتوان بیش از اینگلباز گردیدن
шарорт-гар нга вори пур афашонд ғанимат дон
ба ранг рафта натавон биш аз ин-галабоз гардидан
فنا هم دستگاه هستی بسیارمی خواهد
بقدر سرمهگشتن بایدم بسیارگردیدن
фано ҳам дастаго ҳастӣ басиорми-хоҳад
бақадар сарма-гаштан бойадам басиорагардидан
خط پرگارنیرنگیست بیدل نقش ایجادم
هزار انجام طی کردهست این آغاز گردیدن
хт парагорниранги-ст бидел нақш айаҷодам
ҳазор анҷом ти карда-ст ин оғоз гардидан
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.