سراغ دل نخواهی از من دیوانه پرسیدن
سراغ دل نخواهی از من دیوانه پرسیدن
قیامت دارد از سیلاب راه خانه پرسیدن
сароғ дил нхоҳи аз ман дивона парсидан
қиёмат дорад аз силоб ро хона парсидан
برون افتادهای از پردهٔ ناموس یکتایی
نمیباید ز شاخ و برگ رمز دانه پرسیدن
барун афтода-эй аз парда номус йактойай
нами-бойд з шох ва бараг рамаз дона парсидан
محبت هر خسی را مورد الفت نمیخواهد
به زلف یار نتوان جای دل از شانه پرسیدن
муҳаббат ҳар хаси ро мурд алафт нами-хоҳад
ба залаф йор натавон ҷой дил аз шона парсидан
نفس تا میتپد لبیک و ناقوسیست در سازش
دلی داریم چند از کعبه و بتخانه پرسیدن
нафас то мӣ-тапад лабик ва ноқуси-ст дар созаш
дали дорим чанд аз каъаба ва батахона парсидан
چراغی را که پیش از صبحدم بردند ازین محفل
سراغش باید از خاکستر پروانه پرسیدن
чароғи ро ки пиш аз сабҳадам барданд азин маҳафал
сароғаш бойд аз хокастар паравона парсидан
به سر خاکی فشان و گنج استغنا تماشا کن
ز مجنون چند خواهی عشرت ویرانه پرسیدن
ба сар хоки фашон ва ганҷ асатағано тамошо кан
з маҷанун чанд хоҳи ъашарт вайрона парсидан
چراغی از قدح بردار و هر جانب که خواهی رو
نمیخواهد طریق لغزش مستانه پرسیدن
чароғи аз қадаҳ бардор ва ҳар ҷонаб ки хоҳи ру
нами-хоҳад тариқ лағазаш мастона парсидан
به ذوق حرف و صوت پوچ خلقی رفته است از خود
دماغ خوابناکان باید از افسانه پرسیدن
ба зуқ ҳарф ва сут пуч халқи рафта аст аз худ
дамоғ хобанокон бойд аз афасона парсидан
خمار ناتمامی دور چندین ما و من دارد
چو پر شد هیچ نتوان از لب پیمانه پرسیدن
хамор нотамоми дур чандин мо ва ман дорад
чу пур шуд ҳич натавон аз лаб пимона парсидан
معارف باکه میگویی حقایق ازکه میپرسی
که گفتنهاست بر نامحرم و بیگانه پرسیدن
маъорф бока мӣ-гавайай ҳақойқ азака мӣ-парси
ки гафтан-ҳост бар номаҳарм ва бигона парсидан
زبان شرم اگر باشد به کام خامشی بیدل
جواب مدعایت میدهد از ما نه پرسیدن
забон шарм агар бошад ба-ком хомаши бидел
ҷавоб мадаъойт мӣ-даҳад аз мо на парсидан
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- زبان
- عضوِ گفتار؛ ابزارِ بیان و گاه حجابِ معنای نهفته.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- پرده
- حجاب و پوشش؛ مانع آشکارشدن یا نشانه پنهانی راز.
- دماغ
- بینی یا سَر؛ جایگاهِ پندار، سرمستی و سودای خیال.
- محفل
- انجمن و بزم؛ مجلسِ یاران و جلوهگاهِ شمعِ معشوق.
- قیامت
- رستاخیز؛ نمادِ آشوبِ بزرگ و شورِ بیاندازه.
- الفت
- انس و دوستی؛ پیوندِ مهرآمیزِ دلها.
- حرف
- سخن و کلمه؛ نمادِ گفتار در برابرِ خاموشیِ معنا.
- سراغ
- جستوجو و نشانِ کسی؛ پیجوییِ گمشده.