تاآینه‌روبروی ما بود

تاآینه‌روبروی ما بود

گلچین بهار کهربا بود

یاد دم عشرتی که چون صبح

آیینهٔ ما نفس‌نما بود

فریاد شکسته‌رنگی ما

عمری چو نگاه سرمه‌سا بود

شد عجز حجاب ورنه از دل

تا کوی تو راه ناله وا بود

آیینه چه سان گرفت حیرت

از عکس تو دست در حنا بود

جوشید ز شعلهٔ تو داغم

سرچشمهٔ عجز، کبریا بود

در راه تو هر چه از غبارم

برداشت فلک کف دعا بود

هر آه که برکشیدم از دل

چون موج به گوهر آشنا بود

دل نیز چو سینه استخوان داشت

تا یاد خدنگ او هما بود

بشکست دل و نکرد آهی

این شیشه عجب تنک صدا بود

خون شد دل و ساغر چمن زد

میخانهٔ ما گداز ما بود

بیدل تاجی که دیدی امروز

فردا بینی نشان پا بود