یاد آن جلوه ز چشمم گره اشک گشاست
یاد آن جلوه ز چشمم گره اشک گشاست
شوق دیدار پرستان چقدر آینه زاست
йод он ҷалуа з чашмам-гара ашак-гашост
шуқ дидор парсатон чақадар оина-зост
نذر کویی ست غبار به هوا رفته ی من
باخبر باش که دنبالهٔ این سرمهرساست
назар кавайай-ст ғубор ба ҳаво рафта-й ман
бохабар бош ки данабола ин сарма-рсост
پیریام سر خط تحقیق فنا روشن کرد
حلقهٔ قامت من عینک نقش کف پاست
пири-ам сар хт таҳақиқ фано рушан-кард
ҳалқа қомат ман ъинак нақш-каф пост
خلوتآرای خیال ادب دیداریم
هرکجا آینهای هست غبار دل ماست
халут-орой хаёл адаб дидорим
ҳаракаҷо оина-эй ҳаст ғубор дил мост
آنقدرسعی به آبادی ما لازم نیست
خانهٔ چشم به امداد نگاهی برپاست
онақадарсаъи ба ободи мо лозм нест
хона чашм ба амадод нгоҳи барапост
خاک هم شوخیاندز غباری دارد
شرط افتادگی آن است که نتوان برخاست
хок ҳам шухи-анадаз ғабори дорад
шарт афтодаги он аст-ки натавон бархост
آتش از چهرهٔ زرین اثر زر ندهد
دین به دنیا مفروشید که دنیا دنیاست
оташ аз чаҳара зарин асар зар надаҳад
дин ба данио мафарушид ки данио даниост
غنچه زان پیش که آهنگ نفس ساز کند
جرس قافلهٔ رنگ طرب، یأس نواست
ғанача зон пиш ки оҳанг нафас соз канд
ҷарс қофала ранг тараб, йос навост
شوکت حسن که لشکرکش نازست اینجا
عمرها شد صف مژگان بتان رو به قفاست
шукт ҳасан-ки лашакаракаш нозаст инҷо
ъамараҳо шуд саф мажагон батон ру ба қафост
بینوا نیست دل از جوشکدورت بیدل
شیشه را سنگ ستم آینهٔ حسن صداست
бинаво нест дил аз ҷуш-кадурт бидел
шиша ро санг сатам оина ҳасан садост
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.