مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود

مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود

ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود

زندگی جز نقد وحشت در گره چیزی نداشت

کاروان رنگ و بو را رفتنی در بار بود

غنچه‌ای پیدا نشد بوی گلی صورت نبست

هر چه دیدم زین چمن یا ناله یا منقار بود

دست همت کرد از بی‌جرأتی‌ها کوتهی

ورنه چون گل کسوت ما یک گریبان‌وار بود

سوختن هم مفت عشرت‌هاست امّا چون شرار

کوکب کم فرصت ما یک نگه سیار بود

غفلت سعی طلب بیرون نرفت از طینتم

خواب پایی داشتم چشمم اگر بیدار بود

عافیت در مشرب من بار گنجایش نداشت

بس که جامم چون شرر از سوختن سرشار بود

این دبستان چشم قربانی‌ست کز بی‌مطلبی

نقش لوحش بی‌سواد و خامه‌ها بیکار بود

قصر گردون را ز پستی رفعت یک پایه نیست

گردن منصور را حرف بلندش دار بود

مصدر تعظیم شد هر کس ز بدخویی گذشت

نردبان اوج عزت وضع ناهموار بود

دل به حسرت خون شد و محرم‌نوایی برنخاست

نالهٔ فرهاد ما بیرون این کهسار بود

شوخی نظاره بر آیینهٔ ما شد نفس

چشم بر هم بسته بیدل خلوت دیدار بود