جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی

جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی

ای خاک بر آن سر که نیرزید به سنگی

انجام خرام تو شکار افکن دل بود

از سرو، چمن هم به جگر داشت خدنگی

مخمور لبت گر چمنش نشئه رساند

در شیشهٔ یک غنچه نماند می رنگی

محو است در آیینهٔ تمکین تو شوخی

چون معنی پرواز شرر در دل سنگی

تا طرح تبسم فکنی چین جبین است

در لطف و عتابت نتوان یافت درنگی

در عالم ایجاد مسلم نتوان زیست

هر دل المی دارد و هر آینه رنگی

در دیدهٔ عبرت اثر دام حوادث

خفته‌ست به زیر پر طاووس، پلنگی

خوش باش به پیری چو زکف رفت شبابت

گر زمزمهٔ نی نبود، نوحهٔ چنگی

آن مشهد نیرنگ که صبح است دلیلش

زخم نفسی دارد و خونریزی رنگی

فریاد که در سرمه نهفتند خروشم

بشکست دل اما نرسیدم به ترنگی

عمری‌ست که چون اشک قفا باز نگاهم

با برق سواران چه کند کوشش لنگی

در دیدهٔ ابنای زمان چند توان زیست

مکروهتر از صورت ایمان به فرنگی

تا خون که ساغرکش آرایش نازست

از رنگ حنا می‌رسد آیینه به چنگی

بیدل نی‌ام آزاد به رنگی که ز تهمت

بر چشم شرارم مژه بندد رگ سنگی