راحت جاوید عشاق از فضولی رستن است

راحت جاوید عشاق از فضولی رستن است

سجدهٔ شکر نگه چشم از تماشا بستن است

چون خروش نغمه‌ای‌کزتار می‌آید برون

شوخی پرواز ما از بال آنسو جستن است

از کشاکش نیست ایمن یک نفس، فرصت شمار

کار ریگ شیشهٔ ساعت ز پا ننشستن است

نشئهٔ آزادی‌ای دارد غرور عاشقان

ناله را گرد نکشی از قید هستی رستن است

تا چه زاید صبحدم‌کامشب به بزم نوبهار

غنچه چون مینای می از خون عیش آبستن است

شرمی از آزار دل‌ها کن که در ملک وفا

بهرناموس‌مروت رنگ هم نشکستن است

از مکافات عمل ایمن نباید زیستن

سربریدن های ناخن عبرت دل خستن است

همچو اشک از انفعال دستگاه ما و من

آب باید شد که آخر دستی از خود شستن است

تا توان زین انجمن کام تماشا یافتن

همچو شمع اجزای ما را با نگه پیوستن است

ز انقلاب دهر بیدل کارم از طاقت گذشت

بعد از این از سخت‌جانی سنگ بر دل بستن است