بر چهرهٔ آثار جهان رنگ سبب نیست

بر چهرهٔ آثار جهان رنگ سبب نیست

چون آتش یاقوت که تب دارد و تب نیست

وهم است که در شش جهتش ریشه دویده‌ست

سرسبزی این مزرعه بی‌برگ کنب نیست

چشمی به تأمل نگشوده‌ست نگاهت

بر وضع جهان گر عجبت نیست عجب نیست

تا زنده‌ای امید غنا هرزه خیالی‌ست

این آمد ورفت نفست غیر طلب نیست

شغل هوس خواجه مگر گم شود از مرگ

این‌حکهٔ هنگامهٔ حرص است جرب نیست

در هیچ صفت داد فضولی نتوان داد

تا دل هوس‌انشاست جهان جای طلب نیست

دور است شکست دل از آرایش تعمیر

این‌کارگه شیشهٔ رنگ است حلب نیست

تسلیم‌وسر وبرگ فضولی چه جنون است

گر ریشه کند دانه‌ات ازکشت ادب نیست

کامل‌ادبان قانع یک سجده جبینند

مشتاق زمین‌بوس هوس تشنهٔ لب نیست

بی‌باده دل از زنگ طبیعت نتوان شست

افسوس که در آینه‌ها آب عنب نیست

بیدل غم روز سیه ازما نتوان برد

چین سحر اینجا شکن دامن شب نیست