وهم، راحت صید الفت کرد مجنون مرا

وهم، راحت صید الفت کرد مجنون مرا

مشق، تمکین لفظ گردانید مضمون مرا

گریه توفان کرد چندانی که دل هم آب شد

موج سیل آخر به دریا برد هامون مرا

داده‌ام از کف عنان و سخت حیرانم که باز

ناکجا راند محبت اشک‌گلگون مرا

زین عبارتهاکه حیرت صفحهٔ تحریر اوست

گر نفهمی می‌توان فهمید مضمون مرا

ناخن تدبیر را بر عقد گوهر دست نیست

موج می مشکل‌گشاید طبع محزون مرا

چون شرر روز و شبم گرد رم کم‌فرصتی است

گردشی در عالم رنگ است گردون مرا

دل هم از مضمون اسرارم عبارت‌ساز ماند

آینه ننمود الا نقش بیرون مرا

یک‌ قدم‌وارم چو اشک از خود روانی مشکل است

ای تپیدن‌گر توانی آب کن خون مرا

زیردست التفات چتر شاهی نیستم

موی سر در سایه پرورده است مجنون مرا

تا فلک یک مدّ آهم نارسا آهنگ نیست

سکته معدوم‌است مصرعهای‌موزون مرا

تار گیسو نیست بیدل رشتهٔ تسخیر من

از زبان مار باید جست فسون مرا