بی‌ادب بنیاد هستی عافیت دربار نیست

بی‌ادب بنیاد هستی عافیت دربار نیست

غیرضبط خود شکست موج را معمار نیست

هر کس اینجا سود خود در چشم‌پوشی دیده است

خودفروشان، عبرتی، آیینه در بازار نیست

حرص‌خلقی رادرین‌محفل به مخموری گداخت

غیر چشم سیر، جام هیچکس سرشار نیست

حسن و عشق آیینهٔ شهرت‌گرفت از اتفاق

تا نباشد از دو سر محکم صدا در تار نیست

سختی دل ناله را سنگ ره آزادگی‌ست

رشته تا صاحب‌گره باشد رهش هموار نیست

تا فنا ما را همین تار نفس بایدگسیخت

شمع یک دم فارغ از واکردن زنار نیست

غفلت عالم فزود از سرگذشت رفتگان

هر کجا افسانه باشد هیچکس بیدار نیست

تا توان از صورت انجام خود واقف شدن

با وجود نقش پا آیینه‌ای در کار نیست

مفت چشم ماست سیر این چمن اما چه سود

اینقدر رنگی که می‌بالدکم از دیوار نیست

اشک ما را پاس ناموس ضعیفی داغ کرد

ورنه مژگان تا به جیب و داهن ال مقدار نیست

چون نفس یکسر وطن آوارهٔ نومیدیم

گرهمه دل جای ما باشد که ما را بار نیست

کی توان بیدل حریف چاک رسوایی شدن

چون سحر پیراهن ما یک گریبان‌وار نیست