اینقدر نمیدانم صیدم از چه لاغر شد
اینقدر نمیدانم صیدم از چه لاغر شد
کزتصور خونم آب تیغ اوتر شد
айанқадар нами-донам сидам аз ча лоғар шуд
казатасур хонам об тиғ аватар шуд
حرف شعله خویش را، با محیط سر کردم
فلس ماهیان یکسر دیده سمندر شد
ҳарф шаъала хеш ро, бо маҳит сар кардам
фалас моҳион йакасар дида самандар шуд
کافو نون لبی وا کرد، حسنوعشق شورانگیخت
احوالی ضرور افتاد قند ما مکرر شد
коф-ва нун лаби во кар-д, ҳасан-ваъашақ шуронгихт
аҳаволи зарур афтод қанд мо макарар шуд
در جهان نومیدی محو بود آفتها
آررو فضولی کرد جستجو ستمگر شد
дар ҷаҳон нумиди маҳу буд офатаҳо
орару фазули-кард ҷастаҷу сатамагар шуд
گردش فلک دیدی، ای جنون تأمل چیست
دور، دور بیباکیست شیشه وقف ساغر شد
гардаш фалак диди, эй ҷанун томал чист
дур, дур бибоки-ст шиша вақаф соғар шуд
هرچه با جنونپیوست زکمین آفت رست
پاسبان خود گردید خانهای که بی در شد
ҳарача бо ҷанун-пиваст закамин офт раст
посабон худ гардид хона-эй ки би дар шуд
خواب گل در این گلشن تهمت خیالی بود
رنگ پهلوییگرداند تا امید بستر شد
хоб гул дар ин галашан таҳамат хиоли буд
ранг паҳалавайай-гардонд то амид бастар шуд
راحت آرزوییها داغ کرد محفل را
رنگها چو شمع اینجا صرف بالش پر شد
роҳат оразавайайаҳо доғ-кард маҳафал ро
ранг-ҳо чу шамъ инҷо сарф болаш пур шуд
کسب عزت دنیا سخت عبرتآلودست
خاک گشت سر در جیب قطرهای که گوهر شد
касаб ъазат данио сахт ъабарт-олудаст
хок-гашт сар дар ҷиб қатара-эй ки гуҳар шуд
آه بر در دونان آخر التجا بردیم
تشنهکام میمردیم آبرو میسر شد
о бар дар дунон охар алатаҷо бардим
ташана-ком мӣ-мардим обару мисар шуд
بیلدل این تغافلها جرم خست کس نیست
احتیاجها شورید گوش دوستان کر شد
билд-л ин тағофалаҳо ҷарм хаст-кас нест
аҳатиоҷ-ҳо шурид гуш дустон-кар шуд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.
- شیشه
- ظرفِ بلورین؛ نمادِ شکنندگیِ دل و صفای جان.
- حسن
- زیبایی؛ جلوهٔ جمالِ معشوق و تجلیِ حُسنِ ازلی.