ای شمع تک وتاز نفس گرد سفر شد

ای شمع تک وتاز نفس گرد سفر شد

اکنون به چه امید توان سوخت سحر شد

در نسخهٔ بیحاصل هستی چه توان خواند

زان خط که غبار نفسش زبر و زبر شد

مردم همه در شکوهٔ بیکاری خویشند

سرخاری این طایفه هنگامهٔ گر شد

در خامهٔ تقدیر نگونی عرقی داشت

کاخر خط پیشانی ما اینهمه تر شد

تمثال به آن جلوه نمودیم مقابل

ای بیخردان آینه‌داری چه هنر شد

افسانهٔ خاموشی من کیست که نشنید

گم شد جرس از قافله چندانکه خبر شد

یاران نرسیدند به داد سخن من

نظمم چه فسون خواند که گوش همه کر شد

چون سبحه درین سلسله بیگانگی‌ای نیست

سر‌ها همه پا بود که پا‌ها همه سر شد

گستاخی‌ام از محفل آداب بر آورد

گردیدن من گرد سرش حلقهٔ در شد

فریاد که از دل به حضوری نرسیدم

شب بودکه در خانهٔ آیینه سحر شد

در قلزم تقدیر که تسلیم کنار است

کشتی و کدو، صورت امواج خطر شد

چون ما نو آن کس که به تسلیم جبین سود

هر چند که تیغش به سر افتاد سپر شد

تا یک مژه خوابم برد از خویش چو اخگر

خاکستر دل جوش زد و بالش پر شد

فکر چمن‌آرایی فردوس که دارد

سر در قدمت محو گریبان دگر شد

بیدل نشوی غافل از اقبال گریبان

هر قطره که در فکر خود افتاد گهر شد