شب حسرت دیدار توام دام کمین شد

شب حسرت دیدار توام دام کمین شد

هر ذره ز اجزای من آیینه‌نگین شد

خاکستر از اخگر چقدر شور برآورد

دل سف‌رخت به رنگی که کبابم نمکین شد

عبرتکدهٔ دهر ز بس خصم تسلی است

چون چشم شرر خانهٔ من خانهٔ زین شد

برق رم فرصت سر و برگ طلبم سوخت

صد ناله تمنا نفس بازپسین شد

زندانی نیرنگ خیالم چه توان کرد

رحم است بر آن شخص که او آینه‌بین شد

انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد

جوهربه‌رخ آینه روشنگر چین شد

موهومی و این لنگر ادبار چه سوداست

چون سایه نباید کلف روی زمین شد

از بس به ره حسرت صیاد نشستم

وحشت به تغافل زد وپروازکمین شد

گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست

ای آینه دل شو که نخواهی به ازین شد

بیدل عدم و هستی ما هیچ ندارد

جزگرد خیالی که نه آن بود و نه این شد