نباشد گر کمند موج تردستی حجابش را

نباشد گر کمند موج تردستی حجابش را

که می‌گیرد عنان شعلهٔ رنگ عتابش را

ز برق جلوه‌اش آگه نی‌ام لیک اینقدر دانم

که عالم چشم خفاشی‌ست نور آفتابش را

به تدبیر دگر زان جلوه نتوان‌کام دل بردن

غبار من مگر از پیش بردارد نقابش را

به جای آبله یک غنچه دل دارم درتن وادی

ندانم بر کدامین خار افشانم گلابش را

درین گلشن مپرسید از بهار اعتبار من

چوگل آیینه‌ای دارم که خون‌کردند آبش را

محیط شرم اگر آید به موج ناز شوخی‌ها

نگه خواباندن مژگان بود چشم حبابش را

گل باغ محبت ناز شبنم برنمی‌دارد

نمک‌از شور اشک خویش بس باشدکبابش را

شکار تیغ نازم اوج عزت فرش اقبالم

سر افتاده‌ای دارم که می‌بوسد رکابش را

خرامش مصرع شوخ رمیدن در میان دارد

نخواهم رفت اگر از خود که می‌گوید جوابش را

به ذوق امتحان‌آتش زدم در صفحهٔ هستی

نقط ریز شراری چند دیدم انتخابش را

به هر مژگان زدن چشمش تغافل ساغری دارد

چه‌مخموری چه‌مستی پرده‌بسیاراست خوابش‌را

چنان خشکی‌ست بیدل بحر امکان را که می‌بینم

غبار افشاند نی چون دامن صحرا سحابش را