تدبیر عنان من پر شور نگیرد

تدبیر عنان من پر شور نگیرد

هر پنبه سر شیشهٔ منصور نگیرد

دارد ز سر و برگ غنا دامن فقرم

چینی که به مویی سر فغفور نگیرد

در خلق خجالت‌کش تحصیل‌کمالم

بر خرمن من خرده مگر مور نگیرد

با من چو کلف بخت سیاهی‌ست که صد سال

در ماهش اگر غوطه دهم نور نگیرد

نزدیکتر آیید سرابم نه محیطم

معیار کمالم کسی از دور نگیرد

محرومی شوق ارنی سخت عذابی‌ست

جهدی که خروش تو ره طور نگیرد

عریانی از اسباب جهان مغتنم انگار

تا بند گریبان تو هر گور نگیرد

قطع امل الفت دل عقد محال است

چندان ببر این تاک که انگور نگیرد

ای مرده دل آرایش مرقد چه تمناست

نام تو همان به که لب گور نگیرد

بر منتظر وصل مفرما مژه بستن

انصاف، قدح از کف مخمور نگیرد

بیدل هدف ناوک آفات بزرگی‌ست

مه تا به کمالش نرسد نور نگیرد