نگویمت به خطا ساز یا صواب طلب

نگویمت به خطا ساز یا صواب طلب

کمین‌گر است زخود رفتنت شتاب طلب

اگر حقیقت انجام در نظر داری

ز هر کجا گهرت می‌رسد حباب طلب

شکست آبله هرگام ساغری دارد

سراغ آبی اگر خواهی از سراب طلب

گل نگاهی اگر چیده‌ای ز باغ وصال

به روز هجر ز مژگان تر گلاب طلب

به رفع‌کلفت هر آفتی‌ست تدبیری

گر آتشی به دل افتد ز دیده آب طلب

جهان ز خبث تهی گشت تا تو بالیدی

به صفر نه فلک از قدر خود حساب طلب

کسی ز مرگ اگر رسم زندگی خواهد

تو هم ز عالم پیری برو شباب طلب

مقیم بیکسی آسوده از پریشانی‌ست

چو گنج عافیت از خانهٔ خراب طلب

تو قاصد هوسی از عدم به سوی وجود

حقیقت نفست خوانده شد جواب طلب

ز جنبش مژه درس اشارتت این است

که هرزه است نگاه اندکی حجاب طلب

بهار می‌طلبی سیر رنگ کن بیدل

ز جلوه آنچه طمع داری از نقاب طلب