کو دماغ جهد، تن در خاکساری داده را

کو دماغ جهد، تن در خاکساری داده را

ناتوانی سخت افشرده‌ست نبض جاده را

وصل نتواند خمار حسرت دل‌ها شکست

کم نسازد می‌کشی خمیازه جام باده را

از زبان خامشی تقریر من غافل مباش

جوهر تیغ است این موج به جا استاده را

نیست ممکن رنگ را با بوی گل آمیختن

کم رسد گرد کدورت دامن آزاده را

بی‌تکلف شعله جولان تمنای توایم

نقش پای ما به رنگ شمع سوزد جاده را

شوخی چشمت هم از مژگان توان دید آشکار

گردن مینا بود رگ‌های تاک این باده را

سینه صافی می‌کند آیینه را دام مثال

از قبول نقش نبود چاره لوح ساده را

موج در گوهر زآشوب تپش‌ها ایمن است

نیست تشویش دگر در بند دل افتاده را

زندگی نذر فنا کن از تلاش سوده باش

حفظ تا کی مشت خاری سوختن آماده را

ساز خسّت نیست بیدل بی‌درشتی‌های طبع

کمتر افتد نرمی پستان زن نازاده را