دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست

دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست

از حضور آفتاب آیینهٔ ما آتشست

پیکر ما همچو شمع از گریهٔ شادی‌گداخت

اشک‌ هر جا بنگری آب‌ است، اینجا آتشست

تا نفس باقی‌ست عمر از پیچ‌وتاب آسوده نیست

می‌تپد بر خویشتن تا خار و خس با آتشست

گرمی هنگامهٔ آفاق موقوف تب است

روز اگر خورشید باشد شمع شب‌ها آتشست

عشق می‌آید برون گر واشکافی سینه‌ام

چون طلسم سنگ نام این معما آتشست

بی‌ادب از سوز اشک عاجزان نتوان گذشت

آبله در پا اگر بشکست صحرا آتشست

شمع تصویریم، از سوز وگداز ما مپرس

پرتوی از رنگ تا باقی‌ست، با ما آتشست

غرق وحدت باش اگر آسوده خواهی زیستن

ماهیان را هر چه باشد غیر دریا آتشست

جز به گمنامی سراغ امن نتوان یافتن

ورنه از پرواز ما تا بال عنقا آتشست

نیست بیدل بی‌قراریهای آهم بی‌سبب

کز دل‌گرمم نفس را درته پا آتشست